پژوهشکده هنر، معماری و شهرسازی نظر هنر و تمدن شرق 2345-6612 3 7 2015 03 21 A Challenge to the Absolute Dominance of “Truth” in Structuralism چالشی بر چیرگی بی‌چون و چرای حقیقت در مکتب ساختگرایی 3 10 13276 FA عطااله کوپال دکتری پژوهش هنر Journal Article 2016 02 14 Structuralism, as an artistic and literary approach, originated in the Eastern Europe during the first decades of the 20th century and reached its climax in the Western Europe in the second half of the same century.‌‌ Through focusing on the structures of the artistic and literary works for analyzing them, structuralists created some criteria and formulas that seemed irrevocable and invariable from their perspective. Structuralism, as such, was presented as a scientific critical approach. Structuralism, initially, was based on linguistics, however, it later extended to fields as diverse as anthropology, philosophy, history and finally different branches of humanities. This paper is to undertake a critical review of, and a reflection on structuralist approaches as developed in humanities, artistic and literary criticism. What was once called structuralism is an obsolete approach not practiced any more. Despite the fact that some researches in the field of humanities rely on a few aspects of this approach, structuralism should be regarded as the last attempt of critics for establishing an absolute and irrevocable “truth”.   ساختگرایی (structuralism)، به‌عنوان شیوه‌ای در نقد ادبی و هنری در دهه‌های نخستین قرن بیستم در شرق اروپا پدید آمد و در نیمة دوم آن سده در اروپای غربی به نقطه اوج خود رسید. این شیوة نقد، همواره می‌کوشید به روش خود، شکل و رنگی علمی ‌ببخشد. تمرکز بر ساختارِ آثار ادبی و هنری، این امکان را به ساختگرایان می‌داد که از دیدگاه خود قواعدی ابطال‌ناپذیر و فرمول‌هایی ثابت و لایتغیّر برای بررسی آثار ادبی و هنری وضع کنند. ساختگرایی اگرچه در آغاز، به زبان‌شناسی متکی بود ولی عرصه‌های گوناگونی همچون مردم‌شناسی، فلسفه، روان‌شناسی، تاریخ و نهایتاً زمینه‌های مختلفی از علوم انسانی را در برگرفت. این مقاله شامل بازنگری نقادانه و تأملی است بر مجموعه رویکردهایی که تحت ‌عنوان ساختگرایی در نقد ادبی و هنری و علوم انسانی پدید آمد. آنچه ساختگرایی نامیده می‌شد، امروز به‌عنوان یک روش زنده، منسوخ شده است و اگرچه به جنبه‌هایی از آن در پژوهش‌های مربوط به علوم انسانی می‌توان استناد کرد، اما ساختگرایی را باید به منزلة آخرین تلاش منتقدان برای تولید «حقیقتی» مطلق و غیر قابل نقض به شمار آورد. http://www.jaco-sj.com/article_13276_cca437dfff11995edc035566eabec9a7.pdf